تبلیغات
این پرونده باز است ...

آخرین مطلب ...

 

نوشته شده توسط:ابوالحسن بیاتی

بسم الله الرحمن الرحیم

برای اینکه نظم بهتری به نوشته هامون بدیم، این وبلاگ رو با وبلاگ زاویه متفاوت ادغام کردیم.

بنابراین دیگه اینجا نمینویسیم و شما میتونید مطالب ما رو از طریق وبلاگ «زاویه متفاوت» پیگیری کنید.
منتظر حضور گرم شما هستیم در:


7. یک کاسه ی حلیمی

 

نوشته شده توسط:ابوالحسن بیاتی

بسم الله الرحمن الرحیم

        اگه خوب نگاه کنید ما همیشه در حال نق زدن هستیم!

        خدایا چرا  به فلانی این رو دادی  به من ندادی؟ چرا من رو در فلان موقعیت نذاشتی؟ چرا وضع مالیم خوب نیست؟ چرا و چرا و چرا ...

        با توجه به جوابی که در پست‌های 3 و 4 در مورد این جور سؤالها از قول یکی از دوستان داده بودم، یاد یک شعری افتادم که اون جوابهای فلسفی رو به راحتی در قالب شعر بیان کرده:

یک کاسه‌ی حلیمی، در دست یک یتیمی

میخورد و گریه میکرد، ای وای روغنش کو؟

        آنچه پادشاه مملکت وجود به ما داده است از سر لطف و مهربانی بوده است نه به خاطر طلبکاری ما !! آن وقت اگر اینگونه سؤالها در ذهن ما دور بزند و پیوسته دنبال برشمردن کم و کاستی‌ها باشیم این ضرب المثل خود را نشان میدهد که:

اسب پیشکشی را دندان نمی‌شمرند

        هر چه هست از اوست، زنده باد حضرت دوست و مرده باد هر چه غیر اوست.

این پرونده باز است ...



6. پاسخی دیگر به سؤال «گفتم گفت»

 

نوشته شده توسط: صاحب قلم

بسم الله الرحمن الرحیم

        کلید حل سؤالی رو که در پست قبلی طرح کردیم تو این مساله باید جستجو کنیم که:

        وقتی با شرایط بیرونی و درونی خاصی پا به این عالم میذاریم، میشه این انتظار رو از خدا داشت که بر اساس حکمتش امکانات رو متناسب با هویت من برای من قرار بده.

        اما قبل از اینکه پا به عالم هستی بذاریم (و در واقع وقتی که اصلاً نیستیم!) دیگه چه حقی داریم که همچین سؤالی رو بپرسیم که آیا خدا با متفاوت خلق کردن ما در حق ما ظلم کرده یا نکرده؟

        این حق به این خاطر وجود نداره چون صاحب حقی! وجود نداره. بنابراین تا قبل از اینکه خدا به ما هستی ببخشه ما نمیتونیم همچین سؤالی بکنیم و این اوست که لطف کرده و ما رو از عدمستان به وادی وجود منتقل میکنه.

        توضیح بیشتر اینکه شاید علت این سؤال این باشه که ما برای خودمون قبل از ورود به این عالم یک من مستقلی فرض می کنیم (و لو  به صورت ناخودآگاه) و با توجه به اون «من مستقل» این سؤال رو می پرسیم که چرا در حق من ظلم شده؟ در حالیکه اصلا این من قبل از عالم وجود نداشته تا استحقاق یک نوعی خاصی از امکانات رو داشته باشه و حالا که بهش ندادن بخواد اعتراض کنه.

این پرونده باز است ...

5. سؤال «گفتم گفت» به یک شکل دیگه

 

نوشته شده توسط: صاحب قلم

بسم الله الرحمن الرحیم

        تفاوتها و تمایزهایی که تو زندگی ماها هست خیلی واضحه؛ اما گاهی ذهن ما رو به خودشون مشغول می کنن؛ مخصوصاً وقتی که ما تو این تفاوتها تو قسمت بدتر! قضیه وایساده باشیم.

بابای من کارمند ساده، بابای تو تاجر پولدار؛

دانشگاه من جزو برترینهای علمی، دانشگاه تو در حد یک دبیرستان!

و ...

        و همینطور این داستان ادامه داره بطوریکه این سؤال تو فضاهای مذهبی این شکلی پرسیده میشه که چرا من حضرت علی علیه السلام نشدم؟! که اگر می شدم من هم چنین و چنان بودم!

اگه بخوایم این سؤال رو به طور واضح بپرسیم این شکلی میشه که: چرا امکاناتی که ایجاد اونها به دست من نبوده، برای من و دیگران متفاوت توزیع شدن؟

        اگه همین سؤال رو بخوایم تو فضای دینی بپرسیم این شکلی میشه که:

        تفاوت انسانها می تونه بسته به وضعیتی باشه که اونها تو «عالم ذرّ» داشتن، اما تفاوت اونها در «عالم ذرّ» به خاطر چیه؟ و اگه باز پای یه عالم دیگه ای رو به میان بکشیم ، سؤال مجددا تکرار میشه که تفاوت تو اون عالم به خاطر چی بوده؟

        اینجا که می رسیم دیگه چاره ای جز پذیرش این مطلب نداریم که خدا بر اساس مصالحی ما رو متفاوت خلق کرده.

        اما سؤال اصلی اینجا جلوه گر می شه که:

آیا خدا با این کارش در حق ما ظلم نکرده؟

 این پرونده باز است ...



4. پاسخ «گفتم گفت» قسمت دوم

 

نوشته شده توسط:ابوالحسن بیاتی

بسم الله الرحمن الرحیم

        گفتم: خوب اگه داره لطف می‌کنه و به قول شما مهربونی می‌کنه دیگه چرا اجرتش رو می‌خواد و ما رو زجر میده؟ این همه دستورات دینی فرستاده که نماز بخونید و روزه بگیرید و نمیدونم چی و چی ...

        گفت: اصلاً دستورات دینی رو اشتباه فهمیدی!!!

        راستش قدری جا خوردم ولی توضیحی که داد خیلی برام جالب بود و تقریباً هر چی قبلاً تو کتابها خونده بودم و شنیده بودم و قبول نداشتم رو شست و گذاشت کنار و به جاش یه مطلب تازه آورد.

        گفت: اگر تو سوار ماشین بری توی جاده و برسی سر یک دوراهی بعد از یک نفر سؤال کنی آقا مشهد از کدوم طرف بریم؟ بگه باید از سمت راست بری. تو از ماشین پیاده نمیشی و باهاش دعوا کنی که چرا از لفظ باید استفاده کردی مگه تو کی هستی که به من امر و نهی کنی؟ چون اگه همچین کاری کنی میگه خوب بیا از سمت چپ برو به من چه اصلاً! تو خواستی مشهد بری من هم راه رو نشون دادم! بله اگر مشهد بخوای بری حتماً باید از سمت راست بری و سمت چپ به مشهد نمیرسه.

        می‌گفت: خدا هم مثل کسی که داره از بالا به ما نگاه میکنه و مسیرها رو به طور کامل می‌بینه، باز هم به ما لطف کرده و گفته من دارم انتهای این دو جاده رو می بینم؛ این طرف به خوشبختی ابدی می‌رسه و این طرف به بدبختی ابدی! حالا انتخاب با خودته. هر کدوم از راه‌ها رو که انتخاب کنیم باز بهمون میگه خوب این راهی که انتخاب کردی برای اینکه بتونی به آخر برسونی باید این کارها رو انجام بدی و این کارها رو هم انجام ندی. این باید گفتن، مثل همون باید گفتن اون راهنما سر دو راهی مشهد می‌مونه.

        خلاصه اگر بخوای به خوشبختی ابدی برسی خدا گفته راهش رو من دارم، میام و بهت لطف میکنم و تقلّب میرسونم! اینطوری حرکت کن. اگر هم می‌خوای جهنم بری باز هم راهش رو بهت نشون می‌دهم از این طرف و اینطوری راه برو.

        پس باز هم خدا داره لطف و مهربونی خودش رو به ما نشون میده و اتفاقاً در مقابل هم هیچوقت هیچ چیزی از ما نخواسته و همینه که باعث میشه ما هم به خدا عشق بورزیم. کسی که بی‌منّت در حق ما خوبی میکنه و در مقابل هم هیچ چیزی نمیخواد.

        اووووووووووووووووه!!! سرم سوت کشید!

        ولی برای من که جالب بود، شما رو نمیدونم.

 این پرونده باز است ...



3. پاسخ «گفتم گفت» قسمت اول

 

نوشته شده توسط:ابوالحسن بیاتی

بسم الله الرحمن الرحیم

        وقتی که من اون حرفها رو بهش زدم بهم گفت: چند تا چیز رو با هم قاطی کردی. اینکه خدا ما رو محتاج آفریده یک حرفیه و اینکه عبادت کردن به خاطر چیه یه حرف دیگه است.

        بعد شروع کرد جواب سؤال من رو بده (که بیشترش چون فلسفی بود نفهمیدم ولی اون مقداریش رو که فهمیدم و من رو تقریباً قانع کرد رو برای شما هم میگم اگه نظری داشتین بگین).

        میگفت: خدا ما رو محتاج نیافریده!

        میگفت: یک مثال برات بزنم: فرض کن در وسط یک بیابان برهوت، یک شهر بزرگِ آباد با دیوارهای سر به فلک کشیده‌ی دور شهر وجود داره ... وسط این شهر کاخی بر پا شده و خدا حکمران و پادشاه این شهره.

        میگفت: ما انسانها (و البته همه‌ی موجودات عالم) بی آب و غذا و بی جا و بی لباس با تمام دردها و نیازها و کمبودها بیرون این شهر در آن بیابان هستیم و در حال جان دادن که ناگاه آن حکمران عیّار از راه می‌رسه و به ملازمان رکابش دستور میده تا ما رو به شهرش ببرن. بعد اونجا به ما آب و غذا و جا و پوشاک میده و خلاصه نیازهامون رو برطرف میکنه. تازه اگر همه‌ی نیازهامون رو هم برطرف نکنه بازم ازش تشکر می‌کنیم میگیم باز همین قدرش هم خیلی مردونگی کرده.

        مثال ما و خدا اینطوریه. یعنی نیاز و فقر ما مال ذاتمون هست نه اینکه خدا ما رو نیازمند کرده باشه. ما نیاز به وجود پیدا کردن داشتیم تا تکامل پیدا کنیم، نیاز به امور مادی داشتیم تا این عالَم رو پشت سر بذاریم، نیاز به امور معنوی داشتیم تا رشد روحی کنیم، نیاز به دانش داشتیم تا رشد ذهنی کنیم و ... خدا هم به ما وجود داد و هم امور مادی و معنوی رو در اختیارمون گذاشت تا رشد کنیم و از محدودیت‌ها خارج بشیم.

        پس به هر مقدار که به ما چیزی بده باید ازش تشکر کنیم چون طلبکارش که نبودیم! بلکه از سر لطف و مهربانی ما رو تیمار میکنه.

 

پ ن 1: بعداً گفت که منظور از این شهر، عالم وجود هست.

پ ن 2: اینکه اون بیابون یعنی چی و ما مگه کجا بودیم و اون نیازها از کجا اومده بوده و ... سؤالهایی بود که پرسیدم و گفت اگر بخوای جوابش رو بدونی باید 20 سال فلسفه بخونی!!! ولی گفت به اون قبلش فکر نکن چون فقط گیج‌تر میشی. همین مقدارش رو هم که فهمیدم باید کلاهم رو پرت کنم آسمون هفتم!

 این پرونده باز است ...



2. گفتم گفت

 

نوشته شده توسط:ابوالحسن بیاتی

بسم الله الرحمن الرحیم

        به یکی گفتم: چرا باید این همه عبادت کنیم؟

        گفت: خوب برای اینکه شکر نعمتهای خدا رو کرده باشیم دیگه! اون به ما آب و غذا داده و دیگر نیازهامون رو هم برآورده می‌کنه.

        گفتم: مثال خدا و خلق شبیه جریان پدر و فرزنده.

        گفت: چطور؟

        گفتم: پدر و مادر باعث میشن بچه به دنیا بیاد و بعد شروع میکنن نیازهای اون رو برآورده کردن بعد هم به ما میگن! به پدر و مادرتون احترام کنین چون شما رو به وجود آوردن و نیازهاتون رو برآورده کردن و ...؛

        من قبول دارم که رابطه‌ی خدا و خلق مثل جریان پدر و فرزنده، اما من این طرز احترام کردن رو قبول ندارم چه در مورد خدا و خلق و چه در مورد پدر و فرزند.

        گفت: چرا!

        گفتم: خوب میخواستن من رو به وجود نیارن! اینکه نیازهای من رو برآورده میکنن که منّت نداره! آش کشک خالته بخوری پاته نخوری پاته! ما رو به وجود آوردن و حالا هم باید نیازها رو برآورده کنن؛ وظیفشونه.

        گفت: خوب چی میخوای بگی؟

        گفتم: جریان خدا و خلق هم همینه؛ خودش ما رو طوری آفریده که همیشه محتاجش باشیم بعد که بهمون نیازهامون رو میده میگه ببینین من چقدر خوبم! عین اینکه شما یک نفر رو معتاد کنی بعد بری بهش مواد مخدر مجانی بدی بگی ببین من چقدر دوست دارم که مواد مجانی بهت میدم!

        خوب من چطور چنین خدایی رو دوست داشته باشم و بهش عشق بورزم؟ من رو محتاج کرده و بعد هم یکسره منّت سرم میذاره که ببین من بهت مواد میدم حالا باید من رو عبادت کنی.

        به نظرتون چه جوابی به من داده باشه خوبه؟ (پست های بعدی رو پیگیری کنین)

 این پرونده باز است ...



1. این پرونده گشوده شد

 

نوشته شده توسط: صاحب قلم

بسم الله الرحمن الرحیم

«همه چیز را همگان دانند»

          بسیاری از اختلافات از اونجا شروع میشن که من و شما حرف‌های خودمون رو صد در صد درست میدونیم و اصلاً احتمال نمیدیم که شاید ما اشتباه فهمیده باشیم.

بعضی وقتها به مسأله‌هایی برمی‌خوریم که خیلی روان و راحت حل میشن و ما هم سفت و محکم میتونیم بگیم که فلان چیز اینطوری هست یا نیست؛ مثل همون داستان معروف «ماست سفید است»!

ولی همیشه قضیه به این راحتی‌ها نیست؛ مسائل پیچیده‌ای که در این عالم هست همچون پریوَشی است که به زودی نقاب از رخ بر نمی‌گیرد.

به هر طرف که نگاه کنین میتونین از اینجور مسائل رو ببینین. شما تا حالا با این دست مشکلات و پیچیدگی‌ها روبرو شدین؟

اگر روبرو بشین کدوم روحیه رو بیشتر می‌پسندین؟

- روحیه‌ی قضاوت قاطع و سریع و بدون جستجوی کافی؟

- یا روحیه‌ی تأمل و کَند و کاو همراه با صبر وحوصله؟

در این وبلاگ سعی می‌کنیم به رویکرد دوم پایبند باشیم؛ میدونین چرا؟

          حکایت: «که بروزگارِ خسرو اندر وقتِ وزارتِ بُزَرْجُمِهْر رسولی آمد از روم. خسرو بنشست چنانکه رسمِ ملوکِ عجم بُوَد و رسول را بار داد. ویرا با رسول بارنامَه[1] همی بایست کند ببزرجمهر، یعنی که مرا چنین وزیریست. پیشِ رسول با وزیر گفت: ای فلان همه چیز در عالم تو دانی؟ بزرجمهر گفت: نه ای خدایگان. خسرو از آن طیره شد و از رسول خجل گشت. پرسید که: همه چیز پس که داند؟ بزرجمهر گفت: همه چیز همگان دانند و همگان هنوز از مادر نه زاده‌اند.»[2]

پس ما با رویکرد دوم جلو میریم و برای همین هم مطالبی که اینجا مطرح می‌کنیم پرونده‌هایی خواهند بود که قراره پیش وجدان شما بسته بشن نه با قضاوت ما.

این پرونده ها باز می مونن، تا شما با وجدانتون در مورد اونها قضاوت کنین.

به علاوه اینکه این پرونده ها باز می‌مونن، تا شما در گردآوری شواهد و مدارک به ما کمک کنین.

البته منظورمون پرونده‌ی مطالب فکریه‌ها! نه پرونده‌های جنایی و دعواهای حقوقی! تازه اگر از اون نوع هم داشته باشیم بازم از زاویه‌ی فکر و اندیشه بهش نگاه خواهیم کرد.

 

پ.ن.1: بارنامَه تفاخر را گویند. یعنی می‌خواست با بزرجمهر به رسول روم تفاخر کند.

پ.ن.2: قابوس‌نامه، باب ششم: «در فزونیِ گهر از فزونیِ خرد و هنر»

 
این پرونده باز است ...